company logo

Szukaj

Przedszkole jest czynne od poniedziałku do piątku w godz. 6.00 - 17.00

Adres:
Przedszkole Nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi
16-400 Suwałki
ul. Putry 4b
tel. 87 567 15 54 - sekretariat


*Urszula Rutkowska - dyrektor

e-mail: dyrektor@p8.suwalki.eu

*Beata Kamińska – intendent

*Klaudia Buraczewska – pomoc administracyjna/referent

e-mail: sekretariat@p8.suwalki.eu

*Marta Wasilewska - prowadzenie strony internetowej

e-mail: strona.p8@gmail.com

 

 

 


Napisz do nas

Zapraszamy i czekamy na Was!

"Nie zgubić talentu" – praca z dzieckiem zdolnym Drukuj

W języku potocznym słowa „zdolne” i „utalentowane” używane są zamiennie. Obecnie najbardziej popularna jest definicja Marlanda, która mówi: „zdolne i utalentowane są dzieci oraz młodzież przejawiająca w przedszkolu, szkole podstawowej, lub średniej jawne lub potencjalne zdolności, stanowiące dowód wysokiej klasy możliwości intelektualnych, twórczych, organizatorskich, naukowych czy artystycznych”.

Na rozwój zdolności istotny wpływ mają nie tylko geny przekazywane z pokolenia na pokolenie, ale także dom rodzinny, atmosfera wychowawcza w rodzinie, przedszkolu, szkole. Rozwój zdolności jest ściśle związany z etapami rozwoju dziecka. W okresie przedszkolnym różnice między dziećmi zdolnymi, a przeciętnymi nasilają się, dlatego też, właściwe oddziaływania wychowawcze mogą wpłynąć korzystnie na dalszy jego rozwój. Przedszkole realizuje ważne zadania wychowawcze, ale stanowi także, pierwszy szczebel społecznego systemu edukacji dla dzieci w wieku 3 do 6 lat. Nadrzędną wartością edukacji przedszkolnej jest rozwój dziecka uwzględniający jego możliwości rozwojowe. W wieku przedszkolnym następuje intensywny rozwój fizyczny, umysłowy i społeczno–moralny. Kształtuje się osobowość dziecka Rozwijają się jego zdolności. Najwcześniej, pojawiają się zdolności matematyczne, artystyczne, a także muzyczne i plastyczne.

Dziecko zdolne, nie rozpoznane w porę i nie otoczone właściwą opieką ze strony domu, przedszkola czy szkoły, nie wykorzysta w pełni wrodzonych predyspozycji. Rozwój dzieci w młodszym wieku szkolnym charakteryzuje się pojawieniem różnych zdolności, które bywają nierównomiernie rozwinięte. Istnieją bowiem między dziećmi różnice indywidualne. Można już jednak obserwować uzdolnienia ogólne do których zalicza się: inteligencję, spostrzegawczość, sprawność myślenia, pamięć, zręczność, wyuczalność oraz zdolności specjalne, tj.: matematyczne, muzyczne, plastyczne, techniczne, sportowe itp.

Dzieci zdolne (obojętnie w jakim są wieku) różnią się od swoich rówieśników, zarówno pod względem psychofizycznym jak i poznawczym. Dzieci zdolne ze względu na specyficzne właściwości intelektualne i osobowościowe mają od swych rówieśników odmienne potrzeby. Zaspokojenie tych potrzeb wymaga odpowiedniego nauczania, a więc organizowania zajęć dodatkowych, indywidualizacji procesu kształcenia, prowadzenia nauczania wielopoziomowego oraz kształcenia metodami wyzwalającymi aktywność.

Należy jednak pamiętać, że jednocześnie dzieci te mogą być: nadpobudliwe, niedojrzałe emocjonalnie, mogą czuć się w grupie rówieśniczej samotne i mieć problemy z nawiązaniem kontaktów z rówieśnikami.

Jak rozpoznać dziecko zdolne?

Poniżej przedstawiamy kilka zestawów cech, które mogą pomóc określić obszar talentu dziecka:

Talent artystyczny

Dziecko lubi rysować, malować, lepić z gliny lub plasteliny. Chętnie eksperymentuje, przejawia oryginalność w doborze tematów, technik, kompozycji i materiałów. Poprzez sztukę wyraża swoje uczucia. Zauważa szczegóły i barwy, których inne dzieci nie dostrzegają. Ma wyostrzoną percepcję przedmiotów codziennego użytku. Odwiedza galerię, wystawy. Interesuje się dziełami sztuki.

Talent twórczy

Dziecko posiada inwencję twórczą. Potrafi wymyślać opowiadania, gry, wiersze, piosenki itp. Zadaje dużo pytań stawianych przez dorosłych. Lubi eksperymentować i sprawdzać hipotezy, by uzyskać odpowiedź na nurtujące pytania. Potrafi wykorzystać w nowy niezwykły sposób znane materiały i środki. Jest wytrwałe w podejmowanym zadaniu. Często ubiera się lub zachowuje w sobie tylko właściwy sposób.

Talent aktorski

Dziecko od najmłodszych lat wykazuje zdolność odgrywania różnych ról, naśladowania. Potrafi z ekspresją operować głosem oraz porozumiewać się za pomocą gestów, ruchu i wyrazu twarzy. Chętnie uczestniczy w klasowych teatrzykach. Interesuje się teatrem, filmem.

Talent muzyczny

Dziecko ma słuch muzyczny, wyczucie rytmu i natężenia dźwięku. Potrafi skojarzyć zjawiska z muzyką. Wyraża chęć do nauki gry na jakimś instrumencie. Charakteryzuje go zdolność długotrwałej koncentracji. Dobrze śpiewa (chociaż nie zawsze). Wymyśla oryginalne melodie. Chętnie słucha różnych gatunków muzyki. Często czyta o muzyce, kompozytorach i muzykach. Chodzi na koncerty.

Talent matematyczny

Dziecko od najmłodszych lat szybko operuje cyframi i liczbami. Wszystko oblicza skrótami. Jest perfekcjonistą. Nie jest zbyt rozmowne. Jasno i zwięźle odpowiada na pytania. Nie ufa intuicji, chce dowodów. Wykazuje wytrwałość i upór w rozwiązywaniu zadań. Zdarza się, że lubi muzykować lub grać w szachy.

Talent przywódczy

Dziecko zazwyczaj jest w centrum uwagi. Jest pewne siebie, uwielbia być na czele. Ma poczucie lojalności grupowej i indywidualnej sprawiedliwości społecznej. Przez inne dzieci uznawane jest za przewodnika. Jest cierpliwe i tolerancyjne, kontroluje przebieg zabawy i wykorzystuje to do zdobywania uznania u rówieśników oraz do manipulowania nimi. Wie jak zaszczepić innym entuzjazm do pomysłu.

Talent sportowy

Dziecko jest energiczne, aktywne ruchowo. Ma doskonałą koordynację ruchów, szybko rozwija się motorycznie. Uwielbia gry i zabawy sportowe, zabawy na powietrzu. Chętnie wykonuje ćwiczenia sportowe. Z powodzeniem rywalizuje w sporcie z dziećmi starszymi od siebie. Czyta artykuły i wiadomości sportowe.

Talent pisarski

Dziecko czyta z przyjemnością i ze zrozumieniem. Od wczesnego dzieciństwa samo sięga po książkę i czyta płynnie. Wyprzedza rówieśników w umiejętności czytania i pisania. Wymyśla opowiadania, historyjki. Zapisuje swoje myśli i pomysły. Nie traci wątku. Sprawia, że postacie przez niego stworzone wydają się autentyczne. Jest wrażliwe na uczucia innych, bystrym obserwatorem ludzkich zachowań.

Talent naukowy

Dziecko jest oczytane (m.in. chodzi o tematykę naukową). Wyraża się jasno i precyzyjnie. Jest uzdolnione matematycznie. Ciągle nurtują go pytania: „jak?” i „dlaczego?”. Ma doskonałą koordynację oko - ręka oraz świetnie rozwinięte umiejętności motoryczne. Często zbiera różne przedmioty, klasyfikuje je. Jest wytrwałe. Czyta książki popularnonaukowe, przeprowadza doświadczenia. Dostrzega i rozumie różne pojęcia i związki.

Talent techniczny

Dziecko lubi konstruować. Właściwie posługuje się różnego rodzaju narzędziami. Interesuje go funkcjonowanie urządzeń mechanicznych. Lubi rysować przedmioty mechaniczne lub różne plany i projekty. Ma zdolności matematyczne (w zakresie matematyki stosowanej i geometrii). Czyta książki i czasopisma naukowe i techniczne.

 

Chcąc rozpoznać dziecko utalentowane, należy je obserwować w różnych sytuacjach: przy pracy, w zabawie oraz w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi. Można stosować wiele metod sprawdzających, przeprowadzać testy grupowe i indywidualne na inteligencję. Wypróbowuje się też tzw. nominację rówieśniczą. Dzieci najlepiej wiedzą, kto w klasie jest bystry i inteligentny. Metodę tą można traktować jako pomocniczą w rozpoznawaniu utalentowanych.

Inną metodę, która pozwoli zidentyfikować dzieci zdolne jest rozmowa z rodzicami, gdyż to oni wiedzą najwięcej na temat swoich pociech. Istotną rolę odgrywa też wywiad przeprowadzony z dzieckiem.

W celu udzielenia nauczycielowi pomocy w ocenie, czy dziecko jest wybitnie zdolne, powstają kwestionariusze umiejętności uczniów. Do najbardziej znanych należy kwestionariusz autorstwa S.R.Lay'a. Zastosowanie kwestionariuszy daje najlepsze rezultaty wówczas, gdy są one wykorzystane do oceny zdolności wszystkich dzieci w grupie. Wszelkie działania przedszkola czy szkoły w promowaniu, nauczaniu i wychowaniu dzieci zdolnych, są w pełni skuteczne, jeżeli są zintegrowane z pracą wychowawczą w domu. Dlatego też konieczna jest wzajemna współpraca i wspieranie dziecka zdolnego oraz poszukiwanie optymalnych form opieki nad jego rozwojem.

Stymulacja rozwoju procesów poznawczych dziecka zdolnego

Często zdarza się, że dorośli dążą do przyspieszania rozwoju dziecka przez proponowanie mu ćwiczeń mających na celu szybkie opanowanie jakiejś sprawności, np. czytania. Dziecko poddane takim ćwiczeniom opanuje tę sprawność, ale wyniki będą zbyt krótkotrwałe i będą wiązać się z wysokimi kosztami, jakie poniesie dziecko. Te koszty to brak dobrego zrozumienia materiału, a także sztywne opanowanie formułek oraz zaburzenia emocjonalne wynikające z napięć towarzyszących procesowi przyspieszonego uczenia.

Dla rozwoju dziecka korzystne jest zatem proponowanie mu dużej ilości ćwiczeń, zadań o podobnym stopniu trudności, ale na różnorodnym materiale, aktywizującym różne strony aktywności dziecka. Cały proces doskonalenia danej sprawności musi być rozłożony w czasie. Każda czynność powinna być utrwalana przez powtarzanie, wykonywana na różnych treściach w celu jej uogólnienia i równocześnie różnicowana stosownie do okoliczności.

Stymulowanie rozwoju wymaga od dorosłego człowieka orientacji we właściwościach poznawczych dziecka. Należy pamiętać, że właściwości poznawcze dziecka różnią się od ludzi dorosłych, a przyjmowanie takiej analogi jest zawodne. S.Szuman wskazuje na fakt, że dziecko myśli inaczej i błędem jest naginanie jego myślenia do dorosłego. Dziecko w wieku przedszkolnym uczy się spontanicznie i okazjonalnie. Uczy się wówczas gdy przygląda się jakiejś rzeczy z uwagą, gdy zauważa coś mimochodem. Uczy się wówczas gdy przygląda się jakiejś rzeczy z uwagą, gdy zauważa coś mimochodem. Uczy się zatem cały czas, a nie tylko gdy dorosły uczy je według własnego programu. Dziecko wchodząc w interakcje z otoczeniem, konstruuje własne widzenie świata.

Dorosły powinien dostrzegać poznawczy zapał dziecka i jego spontaniczne dążenie do poznawania świata. Należy podtrzymywać dziecięcy zapał, wystrzegać się jego tłumienia przez sztywne narzucanie programu, który niszczy także własny rytm uczenia się dziecka.

Stymulowanie rozwoju dziecka musi uwzględniać jego cechy osobowości. D.Lewis, w jego wieloletniej pracy z dziećmi zdolnymi ustalił, jakie właściwości dziecka są istotne przy realizowaniu jego potencjału umysłowego. Przedstawiają się one następująco:

  1. Dziecko powinno rozwinąć zdolności bystrej obserwacji, chęć odkrywania rzeczy nowych i niezwykłych, powinno być otwarte na różne poglądy.

    Dorosły powinien zachęcać dziecko do obserwowania otaczających rzeczy i zjawisk, okazywać samemu zainteresowanie nowymi obiektami, podzielać zainteresowania dziecka, akceptować zainteresowania dziecka nawet banalnymi czy znanymi rzeczami, a także nie ograniczać jego aktywności badawczej i nie zabraniać poszukiwania informacji.

  2. Dziecko potrzebuje dobrze rozwiniętej pamięci, by mogło przechowywać olbrzymie ilości informacji, a następnie skutecznie je wykorzystywać.

    Wiek przedszkolny to czas rozkwitu pamięci dziecka. Należy w tym czasie ćwiczyć dziecko w zapamiętywaniu, ale także ukazywać mu przydatności zgromadzonych wiadomości do rozwiązywania problemów.

  3. Dziecko zainteresowane jest wyjaśnianiem zdarzeń i poszukiwania prawdy.

    Ta właściwość dziecka ujawnia się najwyraźniej w zadawaniu pytań. Dzieci przedszkolne zadają najczęściej pytania związane z obserwacją świata (60% pytań). Są to pytania zmierzające do poznania przebiegu czynności , wyjaśniania wyników obserwacji czy też rozumienia słów i wyrażeń.

    Część pytań dzieci (20% pytań) dotyczy odkryć związanych z aktualnym działaniem dziecka, a więc sposobu posługiwania się przedmiotami, wyjaśniania skutków działania czy też ustalania warunków przyszłych działań. Aby dzieci miały ochotę zadawać pytania, muszą mieć dorosłych chętnych do udzielania odpowiedzi. Stymulująco wpływają Ci dorośli, którzy starają się zawsze odpowiadać, dostarczają ciekawych i istotnych informacji oraz zachęcają dziecko do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi drogą badania. Zniechęcenie u dziecka mogą wywoływać także zachowania dorosłych jak pomijanie pytań milczenie, odsyłanie bez odpowiedzi, udzielanie odpowiedzi wymijających, podawanie fałszywych informacji.

  4. Dziecko odczuwa silną potrzebę sprawdzania dla własnej satysfakcji, jakimi rzeczy są. Chce myśleć krytycznie.

    Głód wiedzy charakteryzujący dziecko często przejawia się w potrzebie praktycznego sprawdzania poznawanych rzeczy. Stąd dorosły podzielając zapał dziecka powinien wspólnie z dzieckiem naprawić przedmiot, który dziecko zepsuło chcąc zobaczyć, co jest w środku.

    Tendencja dziecka do krytycznego myślenia może przejawiać się w krytykowaniu innych, także dorosłych, gdy ich zachowania nie uwzględniają znanych praw i zasad. Dziecko chce wiedzieć, że dorośli postępują zgodnie z regułami, których spełnienia wymagają od dziecka.

  5. Dziecko wykazuje zainteresowanie tworzeniem i odkrywaniem, chce być twórcą i wynalazcą.

    Dziecko jest istotą kreatywną. W wieku przedszkolnym twórczość dziecka przyjmuje formę ruchową, plastyczną i werbalną. Największe możliwości do twórczego działania stwarzają materiały takie jak: glina, plastelina, szmatki, klocki. Materiał taki nie stawia żadnych wymagań co do sprawności i zdolności, ale także nie ogranicza wyobraźni.

  6. Dziecko potrzebuje koncentrować się na swoich zajęciach.

    Umiejętność koncentracji uwagi jest jedną z cech odróżniających zdolne dzieci od innych. Dzieci te umieją skupić uwagę na tym, co się pokazuje, pochłaniają je rzeczy, wobec których wykazują zainteresowanie. Dorosły powinien uszanować pracę dziecka i nie przerywać jej zbędnymi pytaniami, czy też poleceniami wykonania w tym czasie czegoś innego. Należałoby raczej przedłużać zainteresowanie dziecka podjętym zadaniem poprzez inspirowanie nowych rozwiązań, wyrażania aprobaty i podziw dla pracy dziecka.

  7. Dziecko wykazuje zainteresowanie rozwiązywanie nowych problemów.

    Dzieci w wieku przedszkolnym zwykle same dostrzegają i podejmują różne problemy. Odczuwają potrzebę wytyczania własnych celów i ich realizowania. Dziecko ma potrzebę doznawania przyjemności z pracy umysłowej, a radość z powodu rozwiązywania zadania stanowi dla niego wartość samą w sobie.

  8. Dziecko znajduje indywidualny sposób myślenia i działania.

    Każde dziecko posiada indywidualne sposoby zachowania się, zwłaszcza w sytuacjach problemowych. Dorosły powinien zwrócić uwagę nie tylko na rozwiązania poprawne, ale także na te niezwykłe, oryginalne.

 

Pomagając dziecku w rozwoju należy zwrócić szczególną uwagę na takie jego właściwości jak: zdolność obserwacji, pamięć, koncentracja uwagi, zainteresowanie wyjaśnianiem zjawisk, potrzeba sprawdzania, twórcza postawa wobec świata, przeżywanie radości z rozwiązania problemu, indywidualny styl myślenia i działania.

Stymulowanie rozwoju dziecka, jego zdolności zależą od osobowości, zainteresowań, zamiłowań i inicjatywy dziecka, od jego aktywności i potrzeby działania w danej dziedzinie. Ważne są takie cechy jak upór, stałość i celowość działań, krytyczny stosunek do siebie i swoich możliwości, odpowiedni poziom potrzeb.

Stymulowanie rozwoju dziecka powinno zmierzać do utrwalania, uogólniania, zróżnicowania i doskonalenia sprawności dziecka. Stymulowanie to winno polegać na stwarzaniu sytuacji i zachęcania do działań prowadzonych do samorealizacji. Pamiętajmy, że pomagając dziecku w drodze do przyszłości wzbogacamy nie tylko świat dziecka, ale także swój własny.

Wczesne przejawy talentu przedszkolaka

Ogólną cechą dziecka utalentowanego jest potrzeba niezależności. Taką niezależność można, a nawet trzeba kształtować od najmłodszych lat. Dziecko powinno uzyskiwać pewność siebie, aby móc dzielnie stawiać czoło zadaniom, które przyjdzie mu rozwiązywać. Trzeba także uczyć dziecko umiejętności godzenia się z przegraną i odpowiedzialności.

Przedszkolaki to dzieci, które chcą się bawić, biegać i odkrywać świat. Chętnie zdobywają nowe doświadczenia, wykonują różnorodne zadania. Poszerzają krąg ludzi, z którymi się kontaktują. Stopniowo zauważają , że człowiek poprzez swoje działanie może zmieniać otoczenie.

Dzieci zdolne zachowują się oczywiście jak ich rówieśnicy - z tą różnicą, że postrzegają świat i zachowują trochę inaczej. Kim Tegel sporządziła następującą listę oznak talentu u dziecka w wieku przedszkolnym:

  • zachowanie się bądź posługiwanie zabawkami czy urządzeniami w sposób niezwykły lub nowatorski
  • wczesna umiejętność czytania ze zrozumieniem tekstu i przypominania sobie faktów
  • umiejętność rozróżniania wielu rozmaitych podzbiorów w dużych zbiorach przedmiotów
  • zadawanie pytań na tematy trudne do uchwycenia (np. śmierć, czas, itp.)
  • wykazywanie zainteresowań różnymi zależnościami ( np. cyklami życia)
  • opowiadanie dowcipów, których nie rozumieją rówieśnicy
  • kwestionowanie opowiadań odwołujących się do wydarzeń, które nie mogły zaistnieć w rzeczywistości.

Oczywistym jest fakt, że dziecko zdolne nie przejawia zdolności i talentu we wszystkich dziedzinach i w każdym zachowaniu.

Zauważając u dziecka wczesne przejawy talentu należy rozwijać zdolności intelektualne dziecka, aby zapewnić mu swobodę dorastania. Należy pozwolić mu na jak największą swobodę poruszania się, obserwowania, dotykania itp. Musi ono mieć jak najwięcej możliwości widzenia i odkrywania wszystkiego, co je otacza. Warto zatem pamiętać o ważnych zasadach:

  • pozwalać dziecku na aktywny udział w zajęciach,
  • pozwalać dziecku popełniać błędy i uporać się z ich skutkami,
  • nagradzać inicjatywę, dociekliwość oraz zadawanie pytań,
  • zachęcać dziecko do odkrywania i wymyślania,
  • nie narzucać wiedzy dziecku zbyt wcześnie, gdyż straci ono orientację i szybko się znudzi.

Rola nauczyciela - wychowawcy

Pierwszym zasadniczym problemem relacji dziecko-nauczyciel wydaje się sposób komunikowania się. Chodzi tu o komunikację w sensie werbalnym, jak i niewerbalnym. Nauczyciel zatem rozumieć powinien nie tylko słowne wypowiedzi dziecka, ale także te nadawane za pomocą gestów, min i spojrzeń.

W komunikacji werbalnej dziecko-nauczyciel istotną rolę odgrywają pytania nauczyciela w tym:

  • umiejętność stawiania pytań
  • odpowiednie sformułowanie pytania
  • dobranie kolejności pytań,
  • rozważanie ich założeń i trafności

Rozwijającą rolę mają pytania twórcze, badawcze, a więc aktywizujące procesy poznawcze dziecka, odwołujące się do jego doświadczeń, a zmierzające do nowych wiadomości. Nie mogą to być jedynie pytania kontrolne odtwarzające posiadane wiadomości lub wymagające odpowiedzi „tak” czy „nie”.

Nauczyciela - wychowawcę cechować musi empatia będąca ważnym składnikiem jego osobowości. Nauczyciel empatyczny dostrzega, rozumie i właściwie reaguje na emocje innych. Stara się więc poznać co czują, co myślą i dlaczego coś robią jego dzieci. Wie także kiedy spieszyć z pomocą, a kiedy się od niej powstrzymać.

Kolejną cechą naszym zdaniem jest prezentowanie postawy zachęcającej, proponującej różnorodne działania. Nauczyciel stwarza sytuacje edukacyjne zaciekawiające dziecko, podtrzymujące jego zapał poznawczy. Nauczyciel musi wychodzić naprzeciw zainteresowaniom dziecka. Nauczyciel powinien być zatem dynamiczny, potrafiący przyjmować i modyfikować pomysły dziecka.

W swej pracy z dzieckiem przedszkolnym nauczyciel powinien analizować i wyjaśniać zachowania dziecka, a nie tylko je oceniać i odrzucać. Kolejną cechę nazwać możemy więc niedyrektywną - uznającą poznawczą odmienność dziecka.

Nauczyciel powinien być otwarty i innowacyjny. Przez otwartość rozumiemy nie tylko „otwartość na dziecko”, ale i „na samego siebie”. Chodzi tu o doskonalenie własnych cech osobowości, a także o poszerzenie wiedzy zawodowej.

Nauczyciel powinien umieć pozwolić dziecku być sobą, traktować go jako autonomiczną jednostkę z przysługującymi jej cechami wieku. Pamiętać tu należy, że właściwością wieku przedszkolnego jest zabawa.

Dobry nauczyciel to osoba zarażająca dziecko swą ciekawością świata, przekazująca pozytywne wartości, mająca kreatywne pomysły.

Oczywiście nie ma „uniwersalnego nauczyciela” posiadającego zbiór wszystkich pożądanych cech. Mamy jednak nadzieję, że skłoni to czytelnika do własnych refleksji na ten temat.

Propozycja organizacji pracy nauczyciela w pracy z dzieckiem zdolnym

Organizując pracę z dzieckiem zdolnym nauczyciel musi opracować problem, który chce uczynić przedmiotem procesu dydaktyczno - wychowawczego. Dobiera istotne pytania i treści, które mogą być interesujące dla dziecka.

Następnie organizuje wspólne z dzieckiem najbliższą przestrzeń. Może być to miejsce do czytania, do obserwacji przyrodniczych czy malowania. Jedyne z tych miejsc mogą być stałe, inne zaś będą tworzone okazjonalnie, w zależności od pomysłu i potrzeb. Dla dziecka w wieku przedszkolnym miejsca powinny być wydzielone materialnie np. przez ułożenie mebli. Dopiero w tak wyznaczonych miejscach można wprowadzić umowy co do sposobu dalszego postępowania. Każdy przedmiot, jego ułożenie musi czemuś służyć. W wydzielonym i przygotowanym miejscu nauczyciel zapewni dziecku możliwość samodzielnego i dowolnego działania - pozwoli mu na poczucie sprawstwa. To poczucie sprawstwa pozwala dziecku poznać radość tworzenia, uświadomić sobie odpowiedzialność za swoje działanie.

Nauczyciel aranżuje sytuację, w której dziecko:

  • odkrywa problem
  • próbuje go określić
  • proponuje rozmaite sposoby rozwiązywania
  • poszukuje
  • jest aktywne badawczo.

Następnym etapem organizacji pracy może być ekstrapolacja, czyli przeniesienie opracowywanego problemu na inne treści lub na inną płaszczyznę działania dziecka.

Kolejnym krokiem pracy jest relaksacja. Dziecko poprzez zabawę ruchową, wyraża w ruchu, mimice, pantomimie swoje wrażenia dotyczące opracowywanego zadania, problemu.

Ostatni etap to dziecięce egzemplifikacje opracowywanego problemu, czyli własne przykłady dziecka w zakresie stawiania i rozwiązywania problemu. Nauczyciel stwarza sytuację wyzwalającą spontaniczne zachowania dziecka związane z opracowywanym problemem. Dziecko podejmuje zadania proponowane przez nauczyciela lub samodzielnie wymyśla problem i rozwiązuje go.

Ostatnim etapem jest ocena. Ma ona charakter opisowy, a nie wartościujący. Nauczyciel eksponuje rozwiązania poprawne i oryginalne.

Uczestnicząc w przemyślanej przez nauczyciela sytuacji dydaktyczno - wychowawczych dziecko zdobywa wiedzę, porządkując ją, doskonali umiejętności i nabywa nowych doświadczeń.

Trzeba pamiętać, że dziecko zdolne szybko się nudzi powtarzaniem tych samych czynności, dlatego trzeba ciągle poszerzać i wzbogacać program oraz indywidualizować wymagania.

Opracowały:

Urszula Wawrzyn

Irena Grudzińska

 


© 2008-2014 Przedszkole nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi w Suwałach, Autor strony: Karol Grudziński