company logo

Szukaj

Przedszkole jest czynne od poniedziałku do piątku w godz. 6.00 - 17.00

Adres:
Przedszkole Nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi
16-400 Suwałki
ul. Putry 4b
tel. 87 567 15 54 - sekretariat


*Urszula Rutkowska - dyrektor

e-mail: dyrektor@p8.suwalki.eu

*Beata Kamińska – intendent

*Klaudia Buraczewska – pomoc administracyjna/referent

e-mail: sekretariat@p8.suwalki.eu

*Marta Wasilewska - prowadzenie strony internetowej

e-mail: strona.p8@gmail.com

 

 

 


Napisz do nas

Zapraszamy i czekamy na Was!

Dziecko z nadpobudliwością psychoruchową PDF Drukuj Email

Każde dziecko chce poznawać świat, nabywać nowe umiejętności, bawić się z rówieśnikami. Chce czuć, że jest kochane i akceptowane przez bliskie mu osoby. Niestety, coraz częściej niektórym dzieciom niełatwo jest to osiągnąć. Do takich dzieci należą właśnie dzieci z nadpobudliwością psychoruchową.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej należy do najczęściej diagnozowanych zaburzeń rozwojowych wieku dziecięcego. W ciągu ostatnich kilku lat nadpobudliwość psychoruchowa jest zaburzeniem coraz częściej spotykanym. Dotyka ono około 5% dzieci. Na problemy związane z nadpobudliwością uskarża się coraz większa liczba pedagogów oraz rodziców. Mamy do czynienia z dużą grupą dzieci, ich rodzin i nauczycieli, którzy pragną dowiedzieć się czym jest nadpobudliwość psychoruchowa i jak efektywnie należy pracować z dziećmi z tym zaburzeniem, aby w pełni móc wykorzystywać ich potencjał intelektualny. Wszyscy, którzy zetknęli się z dzieckiem nadpobudliwym są świadomi jak istotne jest właściwe z nim „postępowanie". Niestety, ale problem nadpobudliwości pojawia się już u uczniów w wieku przedszkolnym – dzieci te cechują określone zachowania, które to właśnie niepokoją ich opiekunów.

Rozpoczęcie nauki w przedszkolu jest zazwyczaj pierwszym momentem w życiu dziecka, w którym musi nauczyć się zasad obowiązujących w grupie, co wiąże się również z nauką wykonywania przeróżnych rzeczy obok i wraz z innymi ludźmi. Dzieci z nadpobudliwością w porównaniu do rówieśników okazują swoje emocje szybciej i z większą siłą wyrazu. Odznaczają się na tle grupy nie umiejętnością radzenia sobie z porażkami – nie potrafią przegrywać, łatwo popadają we frustrację lub trudną do opanowania złość. Wpływa to negatywnie na ich rozwój umiejętności społecznych – nie są one w stanie zapamiętać i przestrzegać reguł obowiązujących w przedszkolu, nie potrafią współpracować z grupą, często bywają agresywne w stosunku do innych dzieci. Konsekwencje działania symptomów nadpobudliwości rzutują na sukcesy przedszkolne i szkolne, ale co ważniejsze mają one negatywny wpływ na samoocenę dziecka oraz jego relacje z rówieśnikami. Dzieci te często czują się odrzucone przez otoczenie, z dużym trudem przychodzi im nawiązywanie kontaktów, a tym bardziej znalezienie przyjaciół. Wiek przedszkolny ma ogromne znaczenie w procesie socjalizacji.

Jak postępować z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo:

  • Umożliwić swobodny ruch, wybieganie się, choćby godzinę dziennie. Dziecko nadpobudliwe ma zwiększona potrzebę ruchu, ponieważ ma podwyższony tzw. tonus mięśniowy /napięcie mięśni/, który domaga się wyzwolenia w ruchu.
  • Wprowadzić porządek i rutynę. Większość dzieci lubi, kiedy rytm dnia jest stały. Znana pora wstawania, posiłków, obowiązków i kładzenia się spać. Daje im to poczucie bezpieczeństwa i stałości. Poza tym układ nerwowy i cały organizm dziecka ma czas na regenerację.
  • Działać konsekwentnie. Rodzic musi stawiać jasne granice, co dziecku wolno, a czego nie może wykonywać.
  • Podzielić obowiązki, które dziecko ma do spełnienia na konieczne i mniej ważne. O tych ważnych przypominać mu umieszczając, np. karteczki z różnymi napisami w widocznych miejscach.
  • Ograniczyć bodźce zewnętrzne. Ponieważ dziecko łatwo się rozprasza, należy się starać by w domu był spokój. Należy dbać o to, by dziecko mogło się skupić na jednej czynności. Kiedy je, niech nie gra radio. Kiedy czyta, niech nie je itd.
  • Mówić jasno i wyraźnie. Rodzice powinni się starać, by to co mówią, było jak najbardziej konkretne. Zamiast ogólnego: „znów nie posprzątałeś pokoju”, należy powiedzieć raczej: „pościel łóżko”. Zamiast „ale z ciebie niezdara” powiedzieć: „trzymaj filiżankę za ucho”. I nie dawać dziecku zbyt dużo możliwości wyboru.
  • Starać się dostosować tempo pracy i zabawy do możliwości psychofizycznych dziecka. Należy rozkładać zadania jakie dziecko ma do wykonania na prostsze, mniej odległe czynności i natychmiast nagradzać dziecko za ich wykonanie.
  • Przed rozpoczęciem wykonywania zadania poprosić dziecko, aby powiedziało jakie jest polecenie.

Czego rodzice  dziecka nadpobudliwego robić nie powinni:

Dzieci nadpobudliwe swą uciążliwością prowokują rodziców do popełniania błędów wychowawczych. Błędy te to najczęściej stosowanie niewłaściwych kar:

  • Bicie, jako główny środek wychowawczy nie rozwiązuje problemów, najczęściej jeszcze je pogłębia, zwłaszcza w przypadku dzieci agresywnych. Stosowanie bicia może spowodować nasilenie tendencji do atakowania i agresji.
  • Niewłaściwe zakazy. Nigdy nie zakazujmy tego, co jest związane z podstawowymi potrzebami dziecka nadpobudliwego np. wyjście na podwórko, aktywność i ruch -  bowiem uzyskamy odwrotny do zamierzonego efekt - nadpobudliwość się zwiększy.
  • Nie wolno wygrażać: „… bo nie będę Cię kochać” dziecko musi być pewne miłości rodziców w każdych okolicznościach, to podstawa poczucia bezpieczeństwa.
  • Nie należy karać dziecka dodatkową nauką, wzmacnia się w nim wówczas przekonanie, że uczenie się i  przygotowanie do szkoły jest karą.
  • Nie należy wymierzać kary w wielkim zdenerwowaniu.
  • Nie wolno stosować kar, które na pewno nie będą wykonane /brak konsekwencji/.
  • Kara nie powinna dziecka osądzić i obniżać poczucia własnej wartości lecz wskazać błąd, możliwość jego naprawy i uzyskania przebaczenia rodziców.

Zawsze należy pamiętać, że kary wówczas są skuteczne w wychowaniu dzieci, gdy są wymierzane sporadycznie i jeśli nie jest ich więcej niż nagród.

Opracowała: mgr Marzena Jasińska

 

Literatura:

Nartowska H.: Dzieci nadpobudliwe psychoruchowa, PZWS Warszawa 1980

Nartowska H.: Wychowanie dziecka nadpobudliwego, Nasza Księgarnia, Warszawa 1986

Wolańczyk T., Kołakowski A., Skotnicka M.: Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci, Wydawnictwo BiFolium, Lublin 1999

 


© 2008-2014 Przedszkole nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi w Suwałach, Autor strony: Karol Grudziński