company logo

Szukaj

Przedszkole jest czynne od poniedziałku do piątku w godz. 6.00 - 17.00

Adres:
Przedszkole Nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi
16-400 Suwałki
ul. Putry 4b
tel. 87 567 15 54 - sekretariat


*Urszula Rutkowska - dyrektor

e-mail: dyrektor@p8.suwalki.eu

*Beata Kamińska – intendent

*Klaudia Buraczewska – pomoc administracyjna/referent

e-mail: sekretariat@p8.suwalki.eu

*Marta Wasilewska - prowadzenie strony internetowej

e-mail: strona.p8@gmail.com

 

 

 


Napisz do nas

Zapraszamy i czekamy na Was!

Metoda Ruchu Rozwijającego bazującego na pracy Weroniki Sherbone PDF Drukuj Email

U podstaw metody ruchu rozwijającego według Weroniki Sherbone leży szeroko rozumiany ruch. Stanowi on podstawę każdej aktywności człowieka. Kontakt fizyczny jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka a doświadczenia ruchowe maja ogromne znaczenie dla rozwoju wszystkich dzieci.
U podstaw ruchu rozwijającego leżą dziecięce doświadczenia baraszkowania. Właśnie z nich wywodzą się wszystkie ćwiczenia mające zastosowanie w tej metodzie. Głównym celem zajęć prowadzonych tą metodą jest poznanie swego ciała, nawiązanie i podtrzymanie kontaktu z drugą osoba, będącą równorzędnym partnerem, oraz poczucie bliskości i bezpieczeństwa w kontakcie z drugim człowiekiem.
Metoda ta początkowo stosowana dla dzieci upośledzonych umysłowo, nieprzystosowanych oraz zaburzonych psychoruchowo dziś poszerza pole swojego zastosowania. Dzisiejsi praktycy metody ruchu rozwijającego wyznają zasadę, iż jest to metoda dla każdego, dzieci i dorosłych, osób zdrowych oraz zaburzonych.

Kategorie ruchu w metodzie Ruchu Rozwijającego:
- ruch prowadzący do poznania własnego ciała
- ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym
- ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem
- ruch prowadzący do współdziałania w grupie
- ruch kreatywny

Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:
- świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego
- świadomości przestrzeni i działania w niej
- dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Projektując zajęcia metodą Weroniki Sherbone warto pamiętać, że mają one pomoc dziecku w poznaniu siebie, w zdobyciu do siebie zaufania, w poznaniu innych i nauczeniu się ufania im, nabraniu pewności siei i wiary we własne możliwości. Projektując i prowadząc zajęcia tą metodą należy pamiętać o następujących zasadach:
- pamiętaj, że uczestniczenie w zajęciach jest dobrowolne (możemy dziecko zachęcać, dodawać mu odwagi, ale nie zmuszać)
- nawiąż kontakt z każdym dzieckiem. Pamiętaj o utrzymywaniu kontaktu wzrokowego w dalszym okresie zajęć, gdy dziecko już zaadaptuje się do udziału w ćwiczeniach
- zajęcia powinny być dla dziecka przyjemne i dawać możliwość przeżywania radości z aktywności ruchowej, kontaktu z innymi ludźmi, satysfakcji z pokonywania własnych trudności i lęków, oraz poczucia większej sprawności fizycznej
- bierz udział we wszystkich ćwiczeniach
- w czasie zajęć ściśle przestrzegaj praw dziecka do swobodnej, własnej decyzji, aby miało poczucie kontroli nad sytuacją i autonomii
- zauważaj i stymuluj aktywność dziecka, daj mu szansę na twórcze działanie
- miej poczucie humoru
- nie krytykuj dziecka
- chwal dziecko nie tyle za efekt, co za jego starania i wysiłek
- unikaj stwarzania sytuacji rywalizujących
- rozszerzaj stopniowo krąg doświadczeń społecznych dziecka
- większość, szczególnie początkowych ćwiczeń prowadź na poziomie podłogi
- zaczynaj od ćwiczeń prostych, stopniowo je utrudniając
- zmniejszaj udział swojej inicjatywy na rzecz coraz aktywniejszego udziału dziecka w kształtowaniu programu zajęć
- proponuj naprzemiennie ćwiczenia dynamiczne i relaksujące
- miej zawsze na uwadze samopoczucie dziecka, pytaj je o przyzwolenie na intensyfikowanie doznań
- ucz dzieci zarówno użycia siły, jak i zachowania delikatności i opiekuńczości w stosunku do drugiej osoby
- zadbaj o to, by w każdej aktywności dziecko było na pozycji dominującej (zamiana ról)
- zaplanuj początek zajęć tak, aby zawierał propozycje ćwiczeń- spotkań, dających poczucie bezpieczeństwa, oparcia i bliskiego kontaktu
- na zakończenie zajęć zaproponuj ćwiczenia wyciszające.

Weronika Sherbone w swojej metodzie wyróżniła następujące ćwiczenia:
1. prowadzące do poznania własnego ciała:
a. wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków
 leżenie na plecach, brzuchu
 ślizganie się na plecach, brzuchu w kółko
 siedząc-przyciąganie kolejno nóg, kręcenie się w kółko na pośladkach, przewrót na plecy, przyciąganie kolan, chowanie głowy, rozprostowywanie się do pozycji leżącej
 czołganie się na brzuchu (plecach) do przodu, z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg
b. wyczuwanie rąk i nóg
 podciąganie kolan do siadu skulonego
 pchanie kolan do siadu prostego
 w siadzie prostym-rozcieranie i poklepywanie kolan
 maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan
 chodzenie na sztywnych/miękkich nogach
 siedząc dotykanie palcami stóp, pętami podłogi, uderzanie całymi stopami o podłogę
 dotykanie łokciami kolan
c. wyczuwanie twarzy
 wytrzeszczanie i mrużenie oczu
 zabawne miny
d. wyczuwanie własnego ciała
 leżenie na plecach
 turlanie się (napinanie i rozluźnianie mięśni)
 leżenie z rękoma wzdłuż ciała (napinanie i rozluźnianie mięśni)
2. pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa (charakterystyczną cechą tych ćwiczeń jest wykonywanie ich na poziomie podłogi)
a. ćwiczenia w parach ( jedna osoba robi „mostek” a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod, przez, nad dookoła itp.)
b. ćwiczenia w grupie (grupa tworzy tunel- reszta czołaga się na plecach, brzuchu itp.)
3. ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą:
a. ćwiczenia „z”- jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem pierwszego (np. ciągnięcie za kostki partnera, leżącego na plecach lub na brzuchu)
b. ćwiczenia „przeciwko”- polega na uświadomieniu osobom ich siły względem drugiego, przy czym nie może wywoływać agresji (np. „paczka”- dziecko zwija się w kłębek, a współćwiczący usiłuje rozwinąć paczkę)
c. ćwiczenia „razem”- jednakowe zaangażowanie osób (np. partnerzy siedzą złączeni plecami, po czym wstają, nie odrywając się od siebie, napierając na siebie plecami tak, aby oboje wstali).
4. Ruch kreatywny- nastawiony na swobodę i nieskrepowanie. Objawia się przede wszystkim w tańcu, który jest aktem spontanicznym. Mają na celu ośmielanie i uwalnianie od wewnętrznych napięć.

Ruch rozwijający w przedszkolu:
Zajęcia metodą Ruchu Rozwijającego mogą być stosowane w każdej grupie przedszkolnej, niezależnie od wieku dzieci. Wszystko zależy od inicjatywy prowadzącego oraz zapotrzebowania w danej grupie.
Zaletą tych zajęć jest to, że nie potrzebujemy właściwie żadnych pomocy, a jedynie dużo wolnej przestrzeni, odpowiednie podłoże i świeże powietrze. Dzięki tym ćwiczeniom dzieci uczą się poznawać przestrzeń i zachowywać w niej, czują się swobodnie i nie obawiają się otoczenia. Stają się mniej zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznać swoje ciało i uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia tez nawiązywanie kontaktów, uczy empatii.
Atmosfera radosnej zabawy umożliwia dzieciom zaspokojenie potrzeb psychicznych, społecznych i poznawczych. Ponadto metoda Ruchu Rozwijającego pozwala na osiągnięcie zamierzonych efektów poprzez eliminowanie czynników stresujących typu nakaz, zakaz, obawa, przymus, strach czy rywalizacja.


Zastosowanie:
-metoda terapeutyczna (dzieci zaburzone psychoruchowo, upośledzone umysłowo)
-wstępny etap do innych zajęć terapeutycznych np. dla dzieci z trudnościami w pisaniu i czytaniu
-metoda profilaktyczna (np. dla dzieci przygotowujących się do pójścia do przedszkola, szkoły)
-metoda integracyjna (w grupie)

Literatura:
1.Bogdanowicz, Kisiel, Przasnyska „Metoda Weroniki Sherbone w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka”
2.Weronika Sherbone „Ruch Rozwijający dal dzieci”
3.Cyndi Hill „Komunikacja poprzez ruch”

Opracowała mgr Joanna Podolewska

 


© 2008-2014 Przedszkole nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi w Suwałach, Autor strony: Karol Grudziński